Γιατί να το κρύψομεν άλλωστε, τόοσο πήγε η διαφορά.

και λέω έχασε η Μπακογιάννη και όχι κέρδισε ο Σαμαράς, γιατί οι Νεοδημοκράτες ουσιαστικά επέλεξαν το μη χείρον από τις 3 υπάρχουσες επιλογές που τους δόθηκαν σε αυτές τις εσωκομματικές εκλογές.

Θα μπορούσα να αναφέρω μια πλειάδα λόγων για τους οποίους το φαβορί αυτών των εκλογών,  η Μπακογιάννη, έχασε αυτή την εκλογική μάχη για την αρχηγία της ΝΔ, αλλά θα αρκεστώ μονάχα σ’έναν που αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο της ήττας της.

Αυτό που ουσιαστικά στοίχισε στην Μπακογίαννη δεν είναι τίποτα άλλο παρά το γεγονός ότι με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο η Ντόρα και όλη η οικογένεια Μητσοτάκη, δικαίως ή αδίκως, έχουν καταγραφεί στην συνείδηση του Έλληνα ως μέρος της διαπλοκής και των σκανδάλων. Σε απλά ελληνικά ότι είναι βρώμικοι, και από την στιγμή που άνοιξαν οι διαδικασίες ήταν εύλογο ότι αυτή η πεποίθηση θα εκφραζόνταν και στην κάλπη ακόμα και αν αυτό προϋποθετε ότι οι Νεοδημοκράτες θα εξέλεγαν για πρόεδρο τους το ίδιο άτομο που ανέτρεψε την κυβέρνηση της ΝΔ  το 93 και οδήγησε στην δημιουργία ανεξάρτητου και ανταγωνιστικού πολιτικού σχηματισμού.

ΥΓ. Δεν θέλω και να φαντάζομαι πως θα είναι απόψε ο Μητσοτάκης μετά τα εκλογικά αποτελέσματα, βλέποντας το ίδιο άτομο τον οποίο ο ίδιος τον ανέδειξε σε δεξί του χέρι, μετέπειτα να τον  ανατρέπει, αυτόν και την κυβέρνηση του, και απόψε να κερδίζει την κόρη του, αναλαμβάνοντας την αρχηγία του κόμματος. Τελικά όλα εδώ πληρώνονται και με το ίδιο και πιο σκληρό νόμισμα, ακόμα και οι αποστασίες.

Μαζί με τον πολίτη, για τον πολίτη... Αλλαγές εδώ και τώρα!

Έχοντας αυτό το τρίπτυχο υπόψη, δεν θα μπορούσα παρά να επικροτήσω τις τελευταίες ενέργειες της κυβέρνησης για άμεση και αμετάκλητη κατάργησης των stage (προγραμμάτων πρακτικής άσκησης / μαθητείας), στο δημόσιο. Όχι τόσο γιατί σαν ιδέα είναι κακή, το να δίνεις δηλαδή ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους για  την απόκτηση επαγγελματικής εμπειρίας, αλλά γιατί όλοι μας είδαμε πως καταστρατηγήθηκε αυτό το μέτρο στην πράξη.

Επίσης, παρόμοια θετικά μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η κατάργηση της συνέντευξης για τις προσλήψεις στο δημόσιο ή αλλιώς όπως την ξέρουμε όλοι μας, της ΄γαλάζιας συνέντευξης’ και επαναφορά όλων των προσλήψεων μέσω του ΑΣΕΠ, με ίση μεταχείριση υποψηφίων ανεξαρτήτως αν η προϋπηρεσία τους προέρχεται από τον κρατικό ή τον ιδιωτικό τομέα.

Απλά δηλαδή και θεμελιώδη πράγματα, που αλλού είναι αυτονόητα, προκειμένου να εμπεδωθεί  η αξιοκρατία και στην Ελλάδα, όπως σε τόσες άλλες προηγμένες και σύγχρονες κοινωνίες.

Έχοντας λοιπόν αυτά κατά νου, ήταν οφθαλμοφανές ότι η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο σε όλους τους τομείς. Αν λοιπόν το Πα.Σο.Κ. και η κυβέρνηση δεν θέλει να χάσει το στοίχημα με την κοινωνία πρέπει να προχωρήσει ΤΩΡΑ και χωρίς λιποψυχίες σε όλες τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και ρήξεις, προκειμένου να βγει η χώρα από το οικονομικό, κοινωνικό και ηθικό τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει.

Εκτίμηση μου είναι ότι αν η κυβέρνηση δεν κινηθεί άμεσα και τάχιστα προκειμένου να εφαρμόσει το πρόγραμμα της, έχοντας μια νωπή λαϊκή εντολή, μια διαφορά 10,5 μονάδων από το δεύτερο κόμμα και  μια ανύπαρκτη αξιωματική αντιπολίτευση, τότε πολύ φοβάμαι ότι  δεν πρόκειται να το εφαρμοστεί ποτέ, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον και οι όποιες μεταρρυθμιστικές προθέσεις της κυβέρνησης ηλίου φαεινότερο  είναι ότι μέλλει να βουλιάξουν στον βάλτο της ελληνικής καθημερινότητας, τον συντεχνιακών ομάδων και συμφερόντων.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι η πραγματικότητα είναι  ότι ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά δεν γίνεται. Θέλω να πιστεύω πως όλοι το έχουν συνειδητοποιήσει, ακόμα και άμα δεν το ομολογούν, αλλά το πιο σημαντικό  για μένα είναι ότι η ίδια η ελληνική κοινωνία το έχει κατανοήσει, η οποία και αναμένει με την σειρά της δράση και αποτελέσματα.

Η διαφορά των 10 και πλέον μονάδων στις τελευταίες εκλογές είναι ένα ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η ελληνική κοινωνία ΕΙΝΑΙ έτοιμη να επικροτήσει όποιες  μεταρρυθμιστικές ενέργειες  οδηγήσουν χωρίς αμφιταλαντεύσεις και ΄παραθυράκια΄ στην κατάργηση των φαύλων πρακτικών του παρελθόντος, δίνοντας νέα πνοή για την αναζωογόνηση και επανεκκίνηση των υγιών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας.

Αντιθέτως, αν διαπραχθεί το ίδιο ολέθριο σφάλμα με την προηγούμενη κυβέρνηση, να κρυφτούν δηλαδή τα προβλήματα κάτω από το χαλί, καθώς παραλλήλως επιδίδονταν σε έναν αγώνα δρόμου εξυπηρετήσεων και βολέματος ημετέρων, αντιμετωπίζοντας την κατάσταση με αναβλητικότητα και επικοινωνιακές λογικές, τότε μοιραίο είναι να ακολουθήσει και η σημερινή κυβέρνηση την μοίρα της προηγούμενης.

Το ενθαρρυντικό πάντως είναι, ότι από τα πρώτα βήματα της νέας κυβέρνησης φαίνεται ότι έχουν λάβει και κατανοήσει αυτό το μήνυμα. Αυτό που μένει είναι να μην υποκύψει στις όποιες πιέσεις, που ήδη έχουν αρχίσει να διαφαίνονται και να συνεχίσει απαρέγκλιτα την εφαρμογή του προεκλογικού προγράμματος το οποίο επικυρώθηκε πανηγυρικά στις τελευταίες εκλογές.

Will she manage to break loose of the one-sided Israeli approach?

After an initial period of high expectations, that the world had from the new US Administration, signs that it is, once more, backtracking to the old familiar one-sided, pro-Israeli approach are on the horizon.

As a clear example of the US Administration’s backstepping is one of the latests interviews of the US State Secretary, Mrs. Hillary Clinton to the BBC. In this interview she calls for a restarting of the Israeli-Palestinian negotiations without any preconditions, thus accepting in its totality the Israeli position and backtracking from its previous statements (Obama, Clinton, Mitchel) for a full and total freeze of any settlement activity, including physical growth, in the occupied territories, including East Jerusalem.

I don’t like being a messenger of bad omens but I am afraid that if once more the US policy in the Middle East fails to take a more balanced and fair approach in the different issues tantalizing the Middle East, and instead it chooses to continue seeing things only through the Israeli eyes, one should not expect much of a change, not to mention any improvement.

Time will be the final judge of us all, but Mrs. Clinton should bare in mind that time and patience is something that runs out quickly in the Middle East and the next crisis is often just around the corner.

Η ηγεσία του Περισσού απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι είναι ανίκανη να κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για τις λανθασμένες πολιτικές επιλογές της που οδήγησαν εν μέσω μια πρωτοφανούς παγκόσμιας και εγχώριας κρίσης του καπιταλισμού σε συρρίκνωση του Κομμουνιστικού κόμματος στις τελευταίες εκλογές.

Αντιθέτως, με μπροστάρηδες τους ερυθροφρουρούς του ΠΑΜΕ, στήνει προβοκάτσιες στο όνομα των εργαζομένων ενάντια σε έναν υπουργό και μια κυβέρνηση που ακόμα δεν έχουν αναλάβει επίσημα τα καθήκοντα τους, προκειμένου να εξάγει η ηγετική ομάδα του Περισσού την εσωτερική πολιτική της κρίση.

Παραθέτω το πολύ καλό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη, όπου εξηγεί πιστεύω επακριβώς το τι συμβαίνει με το ΚΚΕ και την παρέα της Αλέκας στον Περισσό.

Σύντροφοι του Περισσού δεν είναι στραβός ο γιαλός, εσείς απλά στραβά αρμενίζετε.

TΟΥ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

“Πολλοί εξεπλάγησαν από τη χθεσινή επίδειξη δύναμης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος στο υπουργείο Εργασίας. Θεώρησαν ότι η επίθεση με καδρόνια κατά των αστυνομικών που το φρουρούσαν είναι απλή επαναστατική γυμναστική, όπως συνήθης μοιάζει και η μηχανοκίνητη επέλαση του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου (ΠΑΜΕ) προς τη Βουλή. Πίστεψαν ότι είναι ένας από τους πολλούς τσαμπουκάδες που συνηθίζει το ΚΚΕ, στις πλάτες των εργαζομένων και των εποχούμενων στο κέντρο της Αθήνας.

Αυτή τη φορά, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η κινητοποίηση του ΚΚΕ δεν είχε καν τον φερετζέ της πολιτικής νομιμοποίησης, που θα είχε αν διαδήλωνε (έστω με βίαιο τρόπο) κατά μιας κυβέρνησης που είχε πάρει (έστω αυτό!) ψήφο εμπιστοσύνης.

Οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που επισκέφθηκαν τον υπουργό Εργασίας κ. Λοβέρδο και πήραν τη μόνη λογική απάντηση που μπορούσε να δοθεί: ένας υπουργός χωρίς ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή δεν μπορεί να δώσει λεφτά ακόμη κι αν έχει και δεν μπορεί να χαρίσει δάνεια ή δόσεις δανείων διότι κάτι τέτοιο προϋποθέτει διαπραγμάτευση με τις τράπεζες ή έστω με το υπουργείο Οικονομικών. Παρ’ όλα αυτά, όμως, οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ απέκλεισαν το υπουργείο και προκάλεσαν τη σύγκρουση με τα ΜΑΤ και όχι μόνο για να δείξουν ποιος είναι το αφεντικό στα θέματα εργασίας.

Αυτή τη στιγμή στο ΚΚΕ υποβόσκει μια μεγάλη κρίση. Δεν είναι μόνο η φίλη της κ. Αλέκας Παπαρήγα που εκνευρίζει τους παλιούς κομμουνιστές (και συνεπείς υλιστές) όποτε τη βλέπουν να κάνει τον σταυρό της στη Βουλή. Πολλοί στο ΚΚΕ δεν αντιλαμβάνονται πώς γίνεται σε εποχές κρίσης του καπιταλισμού το ΚΚΕ να είναι το μόνο αριστερό κόμμα της Ευρώπης που συρρικνώνεται.

Υπάρχουν πολλές γκρίνιες στον Περισσό για τις στρατηγικές της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ, που οδήγησαν στην ήττα. Ελέω δημοκρατικού συγκεντρωτισμού δεν υπάρχει ο δημόσιος διάλογος που έγινε στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πολλοί νουνεχείς του κόμματος εκφράζουν δυσαρέσκεια ακόμη και στα γραφεία του Περισσού. Ετσι οι γραφειοκράτες της ηγεσίας, πανικόβλητοι, αποφάσισαν να κάνουν εξαγωγή της κρίσης. Θέλουν να δείξουν ότι η στρατηγική είναι σωστή άσχετα αν το κόμμα έχασε. Πασχίζουν να αποδείξουν στα δυσαρεστημένα στελέχη τού κόμματος και μετά στους ψηφοφόρους που έφυγαν ότι είχαν δίκιο όταν έλεγαν «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές». Αυτό φαίνεται και από την αδημονία που εμφανίζει η ανακοίνωση του ΚΚΕ αμέσως μετά την επίθεση κατά του υπουργείου: «Το αληθινό πρόσωπο της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ φάνηκε ανάγλυφα σήμερα στο υπουργείο Εργασίας… Ούτε μία μέρα δεν πρέπει να πάει χαμένη…».

Υπάρχει όμως ένα σημαντικό πρόβλημα με την εξαγωγή της εσωτερικής κρίσης τού ΚΚΕ. Δεν θα σταθούμε στην προσβολή της λαϊκής εντολής. Ούτε στη συνήθη ταλαιπωρία που υπέστησαν όλοι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας. Απλώς οφείλουμε να επισημάνουμε ότι τέτοια παιχνίδια εξουσίας στον Περισσό πλήττουν πρώτα απ’ όλα τους εργαζομένους, οι οποίοι έχουν πραγματικά προβλήματα, διαφορετικά από την αγωνία κάποιων να γαντζωθούν στις κομματικές καρέκλες. Αυτοί οι εργαζόμενοι έχασαν χθες ένα όπλο, το οποίο μπορεί να χρειαστούν αύριο.”

It's now or never (?)

With the election of the new Greek government and in particular under the guidance of the new Prime Minister, and at the same time Foreign Minister George A. Papandreou, a new window of opportunity has opened in the Greco-Turkish relations, with the Cyprus problem being in the heart of any solution.

Once in a lifetime we see in international relations the stars to be perfectly aligned, opening up the possibility for chronic problems to be solved. I believe that this is one of these times and without any further due I will try to explain what I exactly mean.

To begin with, after a considerable long period, we have both in Greece and Turkey two reformist governments, both firmly dedicated at moving forward for a common European future, away from the disputes of the past.

Furthermore, in Cyprus we have for the first time in power two progressive governments under Mr. Talat, representing the Turkish-Cypriot community, and President Christofias, who both historically have worked for the unification of the island.

Direct negotiations have been underway between the two parties in Cyprus for several months and progress has been achieved in several negotiation chapters, even though sticky points did emerge, as it was anticipated.

Now, with the election of the new Greek government and the EU progress evaluation of Turkey just around the corner a new impetus for a concrete, just, and viable solution firstly to the Cyprus problem and secondly to the full range of Greek-Turkish disputes is visible on the horizon.

Nevertheless, this window of opportunity will not last for ever and I believe it is NOW the time to move forward and intensify the efforts to reach a common solution to the Cyprus problem. If not, I am afraid we will inherit this problem, yet for another time, to our children, waiting for at least a new generation to pass by before the stars are aligned again.

As the newly elected Greek prime minister  George A. Papandreou stated during his first visit to Turkey: ‘We have to liberate Cyprus from attachments to the motherlands, from occupation troops, from divisions and walls.’

«Θέλουμε μια ευρωπαϊκή λύση για μια ενιαία, επανενωμένη Κύπρο. Πρέπει να απελευθερώσουμε την Κύπρο από εξαρτήσεις από τις μητέρες πατρίδες, από στρατεύματα κατοχής, από διαιρέσεις και τείχη».